WEWNĄTRZ PRZEDSTAWIENIA

WEWNĄTRZ PRZEDSTAWIENIA

Autor w swym drugim wariancie instaluje się natomiast „wewnątrz” przed­stawienia, w granicach filmowego świata, próbując osiągnąć przez tak zapro­jektowany udział pewne dodatkowe znaczenie. Nie zawiera takich znaczeń sam fakt, że Laurence 01ivier jest jednocześnie reżyserem i wykonawcą tytułowej roli w „Henryku V” i „Hamlecie”, podobnie jak nie zawiera ich to, że Orson Welles reżyseruje i zarazem kreuje „Makbeta”, „Otella” i „Falstaffa”. Reży­seria filmowa okazuje się w tych dziełach poniekąd wtórna wobec aktorstwa i indywidualnej koncepcji odczytania dramatu,a oba plany – wewnątrztekstowy i zewnątrztekstowy – nie wchodzą z sobą w bliższy znaczeniowy związek. Ale już Godard grający epizodyczną rolę szpicla w „Do utraty tchu”, Polański w szokująco agresywnych wcieleniach chuligana i człowieka z nożem w „Dwu ludziach z szafą” i „Chinatown” czy Pasolini kreujący Giotta w „Dekameronie” – skłaniają do sięgnięcia po dodatkowe klucze interpretacyjne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *