PRAKTYKI W EKRANIZACJACH

PRAKTYKI W EKRANIZACJACH

Praktyki takie dają o sobie znać jedynie w tych ekranizacjach, których autorzy usi­łują mechanicznie odwzorować schemat konstrukcji literackiej w utworze filmowym. Spośród zachowanych do dzisiaj rodzimych przykładów wymieńmy: „Rok 1863″ według „Wiernej rzeki” Żeromskiego (1922) i „Cygankę Azę” według „Chaty za wsią” Kraszewskiego (1926). „Enoch Arden” jest ekranizacją poematu Alfreda Tenoysona pod tym samym tytułem. W przypadku drugim – przywołane w tytule filmu imiona i nazwisko pisarza firmują pierwszą w dziejach kina adaptację sławnego „Kruka”.W początkach 1930 roku doszło w Paryżu do niecodziennego spotkania, które można by określić mianem „dialogu na szczycie”. Podczas tej rozmowy James Joyce i Sergiusz Eisen­stein dyskutowali z sobą na temat hipotetycznej adaptacji ekranowej „Ulissesa” oraz mo­żliwości, jakimi dysponuje nowoczesna sztuka filmowa w zakresie posługiwania się monolo­giem wewnętrznym i generowania wypowiedzi techniką strumienia świadomości .

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *